All posts by entosektos

Για την κινητοποίηση ενάντια στον σωφρονιστικό κώδικα και για την επιτροπή αγώνα

Τέλη Οκτωβρίου ξεκίνησε στις φυλακές η κινητοποίηση ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα και τις φασιστικές διατάξεις του. Είχε προηγηθεί η πολύμηνη διαμαρτυρία κρατουμένων για την παράταση του αποσυμφορητικού νόμου (νόμος Παρασκευόπουλου), την κατάργηση του εισαγγελικού βέτο, τις άδειες κ.ά.

Επομένως, υπήρχε μια εγρήγορση μέσα στις φυλακές, η οποία μας βοήθησε να αντιληφθούμε και να κινηθούμε άμεσα ενάντια στην επερχόμενη αλλαγή του σωφρονιστικού κώδικα.

Μπροστά μας υπήρχε μια μοναδική ιστορική ευκαιρία. Η τελευταία φορά που άλλαξε ο σωφρονιστικός κώδικας, ήταν το 1999. Είχαν περάσει περίπου 20 χρόνια, με τους κρατούμενους να έχουν “γράψει” πολλά χιλιόμετρα διεκδικήσεων, αγώνων, κινητοποιήσεων, αποχής συσσιτίου, απεργίες πείνας και εξεγέρσεων, για να αλλάξει το απολίθωμα του παλιού σωφρονιστικού κώδικα.

Τώρα λοιπόν που το κράτος άνοιξε το ζήτημα, ήταν η ευκαιρία μας. Η ευκαιρία να αναδείξουμε και να καυτηριάσουμε όλα εκείνα τα καρκινώματα του σωφρονιστικού κώδικα, που κάνουν τη φυλακή ακόμα πιο σκοτεινό μέρος, απ’ ό,τι είναι μόνη της.

Παράλληλα, στους διαδρόμους των φυλακών κυκλοφορούσε η φήμη ότι έρχονταν αλλαγές και στον ποινικό κώδικα, οπότε η σπίθα είχε ανάψει. Στις γυναικείες φυλακές, ήδη από τον Σεπτέμβρη, είχαν ξεκινήσει διαμαρτυρίες στο προαύλιο για τον ποινικό κώδικα.

Για να διευκρινίσω τι σημαίνει σωφρονιστικός και τι ποινικός κώδικας… Σωφρονιστικός είναι όλοι οι κανόνες που ισχύουν για τη ζωή εντός της φυλακής και ποινικός είναι… ο “τιμοκατάλογος” των ποινών που θα σε οδηγήσουν στην φυλακή, αλλά κι ο τρόπος που θα βγεις (αναστολές).

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, κάποιος κόσμος πήραμε την πρωτοβουλία να οργανώσουμε αυτήν τη δυσαρέσκεια απέναντι σε ό,τι “ψηλώνει” τους τοίχους της φυλακής και να προχωρήσουμε αρχικά στην κινητοποίηση ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Η κοινωνία της φυλακής είναι κυρίως ιεραρχικά οργανωμένη σε εθνικές κοινότητες, αλλά υπάρχουν κρατούμενοι ανεξαρτήτως εθνικότητας, που η πορεία και η στάση τους μέσα στην φυλακή κάνει τον λόγο τους να είναι σεβαστός και να έχει επιρροή, ξεπερνώντας τις εθνικές διαιρέσεις. Έτσι, συναντηθήκαμε κάποιοι κρατούμενοι από όλες τις ακτίνες, από όλες σχεδόν τις εθνικότητες (Έλληνες, Αλβανοί, Ρωσοπόντιοι, Γεωργιανοί, Άραβες, Κούρδοι), και οργανώσαμε την Επιτροπή Αγώνα. Ήρθαμε σε συνεννόηση και με τις γυναικείες φυλακές, που είχαν ήδη ξεκινήσει, και έτσι προέκυψε η Επιτροπή Αγώνα γυναικείων-αντρικών φυλακών Κορυδαλλού.

Η Επιτροπή ανέλαβε κάποιοι να διαβάσουν την πρόταση του υπουργείου για τον νέο σωφρονιστικό, κάποιοι να κάνουν επαφές με όλες τις φυλακές της Ελλάδας, κάποιοι να επικοινωνήσουν με ανεξάρτητους δικηγόρους για να ενημερωνόμαστε άμεσα και με τον αλληλέγγυο κόσμο εκτός των τειχών.

Σκοπός μας δεν ήταν απλά να μπλοκάρουμε τον νέο σωφρονιστικό κώδικα (κάτι που καταφέραμε αφού έχει “παγώσει” για το 2018, ενώ αρχικά ο ίδιος ο υπουργός Κοντονής δήλωνε ότι θα πάει για ψήφιση τέλη Νοεμβρίου του 2017). Επιδίωξή μας ήταν να αναδείξουμε ότι αυτήν την στιγμή μέσα στις φυλακές πραγματοποιείται ένα πείραμα.

Ένα πείραμα καταστολής που θέλει να ελέγχει ηλεκτρονικά κάθε μας κίνηση (βραχιολάκι γεωεντοπισμού στις άδειες), να μας διαχωρίσει και να μας απομονώσει (επανέναρξη φυλακών τύπου Γ), να φακελώνει κάθε επαφή μας (ηλεκτρονικό φακέλωμα ατόμων που επικοινωνούν μαζί μας), να μας εκπαιδεύει να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα κάθε αυθαιρεσία της εξουσίας (διατήρηση του εισαγγελικού βέτο) και, φυσικά, να μας υπενθυμίζει τη βίαιη φύση του συστήματος (εξευτελιστικοί σωματικοί έλεγχοι, άσκηση βίας από σωφρονιστικούς ακόμα και σε περίπτωση παθητικής αντίστασης, υποχρεωτική σίτιση κ.α.).

Και, όπως κάθε πείραμα, έτσι κι αυτό, ανυπομονεί να δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες έξω από τα τείχη της φυλακής, στον κανονικό κόσμο. Άρα, οι αντιδράσεις που θα συναντήσει ο νέος σωφρονιστικός κώδικας, είναι μια σφυγμομέτρηση για τις αντιδράσεις που θα προκληθούν εκτός των τειχών.

Γι’ αυτό κι εμείς προσπαθούμε να αναδείξουμε την ευρεία κατασταλτική στρατηγική, αναλύοντας και εκθέτοντας τις συγκαλυμμένες φασιστικές διατάξεις που περιέχει ο νέος σωφρονιστικός κώδικας.

Πιστεύουμε μέχρι στιγμής ότι κάτι κινείται εκεί έξω.

Όσον αφορά το εδώ μέσα…

Τις πρώτες μέρες ήρθε ο γενικός διευθυντής συντονισμού Π. Δουλάμης να μιλήσει μαζί μας.

Ενώ έδειχνε να συμφωνεί με τα αιτήματά μας, στη συνέχεια αντιληφθήκαμε ότι απλά αγόραζε χρόνο, ώστε να μας καθησυχάσει και ο σωφρονιστικός κώδικας να περάσει υπογείως. Πράγματι, εντελώς απρογραμμάτιστα, το υπουργείο ανακοίνωσε την έναρξη της συζήτησης για το σωφρονιστικό στην ειδική επιτροπή της βουλής. Γνωρίζαμε ότι αυτό ήταν ένα τελεσίγραφο που μας εξόριζε στο ρόλο του θεατή για ό,τι θα συνέβαινε πάνω μας. Άμεσα γνωστοποιήσαμε ότι θα περάσουμε σε κλιμάκωση της κινητοποίησης, βραχυκυκλώνοντας το σύστημα της φυλακής, με επέκταση του νυχτερινού κρατήματος ανοιχτών προαυλίων. Παράλληλα, η κινητοποίηση άρχισε να εξαπλώνεται σε όλες τις φυλακές (Πάτρα, Χανιά, Λάρισα, Μαλανδρίνο, Δομοκό).

Αυτό ανάγκασε το υπουργείο να αναδιπλωθεί και να παγώσει τη διαδικασία του σωφρονιστικού, μεταφέροντάς την αόριστα το 2018. Αυτό ήταν μια νίκη, αλλά ταυτόχρονα και ένα κόλπο καθώς κάποιοι από το Σύριζα, ως παλιοί λαθρέμποροι συμπαράστασης σε αγώνες κρατουμένων, γνώριζαν ότι η παράταση χρόνου θα οδηγούσε την κινητοποίηση στη φθορά, στη γραφικότητα και στην εγκατάλειψη.

Γνωρίζοντας αυτή την παγίδα, ανατρέψαμε τους όρους του παιχνιδιού και περάσαμε στην αντεπίθεση. Τώρα διεκδικούμε εμείς να προχωρήσει η διαδικασία, ΟΜΩΣ με την ικανοποίηση των αιτημάτων μας εδώ και τώρα.

Παράλληλα, ετοιμάζουμε τις θέσεις μας και τα αιτήματά μας για το “τσεκούρι” του ποινικοί κώδικα που έρχεται στις επόμενες βδομάδες.

Τώρα ίσως κάποιος να αναρωτιέται τι δουλειά έχουν οι αναρχικοί σε μια κινητοποίηση που διεκδικεί αλλαγές στο σωφρονιστικό και τον ποινικό κώδικα. Προφανώς, μιλώντας προσωπικά, γνωρίζω ότι η μόνη οριστική λύση στα προβλήματα των φυλακών… είναι η καταστροφή των φυλακών. Όμως, γνωρίζω επίσης, ότι κάθε μεγάλο ταξίδι, όπως ο αγώνας για την καταστροφή των φυλακών, ξεκινάει από ένα μικρό πρώτο βήμα, όπως αυτή η κινητοποίηση ενάντια στο φασισμό του νέου σωφρονιστικού κώδικα.

Και γι’ αυτό αξίζει η προσπάθεια…

Τσάκαλος Χρήστος, μέλος της Σ.Π.Φ.

Ο Συριζα ξέρει…


Η ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από το Σύριζα ήταν αναγκαία στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, τόσο από τους υπερεθνικούς θεσμούς, όσο και από την οικονομική ελίτ. Η απονομιμοποίηση του καθεστώτος τα προηγούμενα χρόνια, οι κοινωνικές εκρήξεις, έπρεπε να τιθασευτούν με τον πιο “ανώδυνο” τρόπο εξασφαλίζοντας παράλληλα τη συνέχεια των μνημονίων και της επιτήρησης των “θεσμών”. Ποιός άλλος, εκτός από το Σύριζα, θα μπορούσε να αναλάβει μια τόσο “χειρουργική” αποστολή; Ο Σύριζα πατώντας πάνω στην αδυναμία του κινήματος, να θέσει μια συνολική πρόταση ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης, μπόρεσε να καρπωθεί την διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια, προβάλλοντας ότι αποτελεί τη μόνη άμεση και ρεαλιστική λύση στην τραγική κατάσταση εξαθλίωσης που έχει περιέλθει η πλειονότητα της κοινωνίας – αυτό σε συνδυασμό με την λογική ανάθεσης αποτέλεσε το καλύτερο εφαλτήριο για την άνοδό του στη διακυβέρνηση της χώρας. Οι ΑνΕλ, εκτός του απαιτούμενου αριθμού των βουλευτών, πρόσφερε συγχρόνως τον πολύτιμο εκείνο εταίρο που καθησύχαζε τα πιο συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας ως προς το εύρος των “αλλαγών” που υπόσχονταν η “πρώτη φορά αριστερά”.

Ο Σύριζα εξαρχής φάνηκε ότι μπορούσε να διαχειριστεί με επιτυχία τη δύσκολη αποστολή που ανέλαβε. Οι “σκληρές” διαπραγματεύσεις, πασπαλισμένες με δόσεις εθνικής υπερηφάνειας, αντικατέστησαν το “σκίσιμο” των μνημονίων, για να καταλήξουν τελικά στην υπογραφή νέων, χειρότερων από αυτά που είχαν υπογράψει οι προκάτοχοί του, “σώζοντας” έτσι την χώρα από τη βέβαιη καταστροφή προς την οποία βάδιζε. Το ΟΧΙ μετατράπηκε από τους νέους Χουντίνι σε ΝΑΙ, χωρίς αξιόλογες αντιδράσεις.

Αντίστοιχα στοχευμένη “χειρουργικά” είναι η κατασταλτική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση.

Η “δημοκρατική” ευαισθησία του Σύριζα, πριν γίνει κυβέρνηση, έφτανε να κατακεραυνώνει την όποια “διάκριση” εις βάρος των πολιτικών κρατουμένων, να καταργεί τον “αντιτρομοκρατικό”, τις φυλακές τύπου Γ, να υπόσχεται άδειες χωρίς εξαιρέσεις κλπ – όλα αυτά βέβαια εντάσσονταν στην σφαίρα των ιδεών, γιατί η πραγματικότητα φάνηκε από την στιγμή που ανέλαβε την κυβέρνηση.

Ενώ με μεγάλη ευκολία “υποχωρούσε” στις απαιτήσεις των δανειστών, την ίδια στιγμή έδειχνε την σθεναρή ανυποχώρητη στάση της στους πολιτικούς κρατούμενους που είχαν βάλει την ζωή τους υποθήκη στην απεργία πείνας του 2015. Έπρεπε να μπουν σχεδόν όλοι στα νοσοκομεία, να κινδυνεύουν να πεθάνουν, για να ικανοποιήσει μερικώς κάποια από τα αιτήματα, και σε αυτές ακόμα τις κατακτήσεις φρόντισε να διατηρήσει τέτοιες ασφαλιστικές δικλείδες, που, όποτε χρειάζονταν, να μπορεί να τις καταστήσει ανενεργές (κατάργηση των φυλακών τύπου Γ – βίαιη λήψη του DNA κλπ). Βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε στο απυρόβλητο τον πυρήνα της κατασταλτικής πολιτικής του κράτους, το καθεστώς εξαίρεσης, με κύριο όχημα τον 187Α, τον τρομονόμο. Η στόχευση σαφής: ο εσωτερικός εχθρός, η απειλή για το καθεστώς, πρέπει πάση θυσία να εξαλειφθεί και συγχρόνως να λειτουργήσει παραδειγματικά σε όσους αγωνίζονται ή αμφισβητούν την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων.

Ο Σύριζα, τα χρόνια της διακυβέρνησής του, έχει πλήρως ευθυγραμμιστεί με την κατασταλτική πολιτική των υπερατλαντικών συμμάχων του, της Ε.Ε. και των προηγούμενων κυβερνήσεων. Διαφέρει όμως σε κάτι, κι αυτό δεν είναι άλλο από την διαχείριση αυτής της πολιτικής, μιας πολιτικής καλυμμένης πολλές φορές με υποτιθέμενη δημοκρατική και κοινωνική ευαισθησία, πως αλλιώς μπορεί κάποιος να ερμηνεύσει την συνεργασία του υπουργείου δικαιοσύνης με την “ανεξάρτητη” αρχή του Συνήγορου του Πολίτη, όπου με το “ανθρωπιστικό” προσωπείο που πλασάρει, ουσιαστικά λειτουργεί ως κολυμπήθρα του Σιλωάμ, ξεπλένοντας τις όποιες καθεστωτικές επιλογές;

Από την εξαγγελία “άδειες σε όλους ανεξαιρέτως τους κρατούμενους με την συμπλήρωση 1/5 της ποινής, χωρίς προϋποθέσεις” έφτασε στο σημείο να συνδέει την χορήγηση αδειών με δηλώσεις μετάνοιας από τους πολιτικούς κρατούμενους, ενώ παράλληλα καθιέρωσε την ηλεκτρονική επιτήρηση (βραχιολάκι), κύρια στις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούνται οι κρατούμενοι με τάση γενίκευσης του μέτρου.

Επί ημερών του επιβλήθηκαν για πρώτη φορά ισόβια για μια έκρηξη βόμβας, στον Ν. Μαζιώτη, μέλος του Ε.Α., προφυλακίστηκαν συγγενείς πολιτικών κρατουμένων από την Σ.Π.Φ., κρατήθηκε το ανήλικο παιδί της Ρούπα και του Μαζιώτη για κάμποσες μέρες στην ΓΑΔΑ και σε ψυχιατρικό κατάστημα!!! Ενώ στην περίπτωση των “ληστών του Διστόμου” η οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας χρησιμοποιείται ως μια οργάνωση-ομπρέλα, στην οποία κατηγορούνται ότι συμμετείχαν όλοι χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο που να τεκμηριώνει κάτι τέτοιο. Πρόσφατα, και ενόψει της επίσκεψης του Ερντογάν, η αριστερή κυβέρνηση αποφάσισε να του κάνει “πεσκέσι” 9 αγωνιστές από την Τουρκία.

Σε νομοθετικό επίπεδο ο Σύριζα ξεπέρασε εαυτόν, πιο συγκεκριμένα η Γενική Γραμματέας Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μαρία Γιαννακάκη, στις 31/5/2017 κατέθεσε σε δημόσια διαβούλευση το νομοσχέδιο του υπουργείου δικαιοσύνης που αφορούσε “Μέτρα θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής και λοιπές διατάξεις”, όπου οι “λοιπές διατάξεις”, που εν κρυπτώ προσπαθούσε να περάσει, δεν ήταν παρά τροποποιήσεις στον 187 (εγκληματική οργάνωση) και 187 Α (τρομοκρατική οργάνωση) του Ποινικού Κώδικα.

Πιο συγκεκριμένα, αναφέρονται σε όποιον “δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί η διεγείρει” σε μια σειρά “εγκληματικών” ή “τρομοκρατικών” πράξεων.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις προτεινόμενες διατάξεις, η διατυπωμένη δημόσια θέση που επικροτεί μια ένοπλη ενέργεια, ακόμη και η αναδημοσίευση μιας ανάληψης ευθύνης, πολύ δε περισσότερο όταν δημοσιεύει θετικά σχόλια για τη δράση μιας επαναστατικής οργάνωσης, αρκούν για να βρεθεί κατηγορούμενος και να καταδικαστεί για φρονηματικούς λόγους.

Μετά τη δημόσια κατακραυγή που υπήρξε τόσο για το περιεχόμενο και τον τρόπο που προσπάθησε η κυβέρνηση να το περάσει από το παράθυρο το σχέδιο νόμου, αναγκάστηκε σε σχετική υποχώρηση αποσύροντας το με σκοπό να το “επεξεργαστεί καλύτερα ώστε να μην υπάρχουν ασάφειες”, αποκαλύπτοντας παράλληλα ότι αυτό αποτελεί κοινοτική οδηγία που είναι υποχρεωτική για τα κράτη – μέλη. Άρα είναι ζήτημα χρόνου να επανέλθουν.

Πριν ακόμα καθίσει ο κουρνιαχτός από την απόπειρα να περάσουν οι προσθήκες στον 187 και 187Α, έρχεται ο γενικός γραμματέας ενημέρωσης, Λευτέρης Κρέτσος, μαζί με την γνωστή Γιαννακάκη να μας πληροφορήσουν ότι ετοιμάζουν ένα νέο νομοσχέδιο που αφορά τα Κοινωνικά Μέσα Δικτύωσης (διαδίκτυο), το οποίο θα προβλέπει την δημιουργία ενός ελεγκτικού οργάνου, που αρμοδιότητα θα έχει την αποτροπή ψευδών ειδήσεων και την προτροπή βίας. Λογοκρισία στο διαδίκτυο, ουσιαστικά. Δεν είναι καθόλου τυχαία η χρονική στιγμή, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτή η νέα “εξαγγελία” έρχεται λίγο μετά την επίθεση στον Λ. Παπαδήμο και την ικανοποίηση που εκφράστηκε μαζικά και με ποικίλους τρόπους στο διαδίκτυο.

Ένα από τα τελευταία δείγματα “ευελιξίας” της κυβέρνησης είναι η ανανέωση του νόμου 4322/2015 (ν. Παρασκευόπουλου). Η ψήφιση του νόμου έγινε εν μέσω κινητοποίησης στις φυλακές, όπου ένα από αιτήματα ήταν αυτό για την αποσυμφόρηση των φυλακών χωρίς περιορισμούς και εξαιρέσεις και, ενώ αρχικά όλοι περίμεναν ότι στις εξαιρέσεις θα υπήρχε ο 187Α, ως εκ θαύματος αυτός δεν υπήρχε, όμως οι εξαιρέσεις που έβαλε έπιαναν το σύνολο των πολιτικών κρατουμένων π.χ. απόπειρες ανθρωποκτονιών, ληστείες με βαρύ οπλισμό κλπ.

Έτσι, και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος, και οι πολιτικοί κρατούμενοι θα υπάγονταν στις εξαιρέσεις αντιμέτωποι με τις εξοντωτικές ποινές που έχουν φορτωθεί από τον “αντιτρομοκρατικό νόμο” και η κυβέρνηση απέφυγε τον σκόπελο της πολιτικής αντιπαράθεσης γύρω από τον 187Α.

Ο Σύριζα ξέρει πως να διαχειριστεί τέτοιες καταστάσεις, η κύρια τακτική του είναι αυτή του “διαίρει και βασίλευε”. Η έλλειψη συναίνεσης στις επιλογές του συνεπάγεται τη σκλήρυνση της κατασταλτικής πολιτικής του. Διάφορα νομοσχέδια, που αφορούν δικαιώματα που διεκδικούν μερίδες της κοινωνίας, χρησιμοποιούνται για να προβάλει ένα δημοκρατικό, κοινωνικά ευαίσθητο προσωπείο. Όμως απέναντι στον εσωτερικό εχθρό η αντιμετώπιση είναι άκρως ολοκληρωτική.

Γι’ αυτό σήμερα είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να δημιουργηθεί ένα ευρύ μέτωπο αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους, που να αφήσει πίσω του προβλήματα που έχουν προκύψει κατά καιρούς, μικροπολιτικές σκοπιμότητες, λογικές μικρομάγαζου και δογματισμούς, να ενώσει το σύνολο των δυνάμεων του κινήματος για να μπορέσει να αντεπιτεθεί στην κατασταλτική πολιτική του κράτους, να “γεφυρώσει” τα επιμέρους επίδικα του αγώνα με τα γενικότερα,αναδεικνύοντας ότι το ειδικό καθεστώς εξαίρεσης είναι ο πυρήνας της κατασταλτικής πολιτικής και αφορά το σύνολο των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας.

Γ.Α

Nadia Lioce

Ενημέρωση που λάβαμε από την Ιταλία σε σχέση με την καμπάνια αλληλεγγύης στην Nadia Lioce για τις διώξεις που υφίσταται εξ αιτίας του αγώνα που δίνει ενάντια στους περιοριστικούς όρους του άρθρου 41 του Π.Κ.

H Nadia Lioce είναι φυλακισμένο μέλος των Ερυθρών ταξιαρχιών – Μαχόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα και εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης στις φυλακές της Aquila στην Ιταλία. Εκτός από την ποινή φυλάκισής της, αντιμετωπίζει και διώξεις εντός της φυλακής για αγώνες που έχει δώσει ενάντια στο αρθρ 41 του ποινικού κώδικα.
Ο καινούργιος περιοριστικός όρος που τίθεται σε εφαρμογή από το άρθρο 41 είναι το όριο των 3 βιβλίων που δικαιούται ένας κρατούμενος να έχει στο κελί του.
Στο ήδη βαρύ καθεστώς που απαγορεύει στους κρατούμενους να λαμβάνουν βιβλία – αλληλογραφία από συγγενείς/φίλους και συντρόφους, τώρα έρχεται να προστεθεί και αυτό. Η Nadia έχει δώσει αγώνες μέσα από τη φυλακή για το νομοθετικό έκτρωμα του άρθρου 41, και εξαιτίας αυτού έχει πολλά πειθαρχικά και ανα διαστήματα τίθεται υπο σκληρή απομόνωση.

Το κράτος της Ιταλίας προσπαθεί να εξοντώσει ηθικά και σωματικά τους/τις φυλακισμένους/ες αγωνιστές/ριες σε συνεργασία με την σιωπή και τις τακτικές αποπροσανατολισμού των συστημικών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ο σκοπός είναι η τρομοκράτηση κάθε αντιστεκόμενης φωνής μέσω του παραδειγματισμού και της τιμωρίας.

Η πίεση του κινήματος αλληλεγγύης των αγωνιζόμενων ανθρώπων –και μόνο αυτή- μπορεί να φέρει αποτέλεσμα. Η «κόκκινη βοήθεια» , το φεμινιστικό επαναστατικό κίνημα προλετάριων γυναικών και άλλες αλληλέγγυες οργανώσεις έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν το παρών σε συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στο Μιλάνο, στο Τορίνο και άλλες πόλεις. Τέτοιου τύπου δικτύωση μεταξύ των οργανώσεων για τον κοινό σκοπό δημιουργεί ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους, και δείχνει τη δυναμική τους σε αντιδιαστολή με τις ρεφορμιστικές διεκδικήσεις μέσω συλλογής υπογραφών ή αξιώσεις για «πολιτικές λύσεις» χωρίς παρουσία στο δρόμο.

Η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αγωνιστές κρατάει ζωντανή την επαναστατική φλόγα ειδικά μέσα στο ασφυκτικό καθεστώς της κρατικής καταστολής.

Το άρθρο 41 του ποινικού κώδικα της ιταλικής νομοθεσίας, δεν διορθώνεται, καταργείται !

Κόκκινη βοήθεια (Ιταλίας)

Κοινός εχθρός το κράτος και το κεφάλαιο

Τον 10/2011, μετά την έκρηξη αυτοσχέδιου μηχανισμού στην Θεσσαλονίκη, ξεκίνησε ένα κύμα διώξεων εναντίον Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών, το οποίο εντείνεται μετά τον 2/2013 όταν το DHKP-C χτυπάει την αμερικάνικη πρεσβεία στην Άγκυρα. Οι πιέσεις των τουρκικών και αμερικανικών πια αρχών προς την ελληνική κυβέρνηση φέρνουν αποτέλεσμα έτσι στις 31/5/2013 ελληνικές και ξένες μυστικές υπηρεσίες απαγάγουν και παραδίδουν στο τούρκικο κράτος τον αγωνιστή Μπουλούτ Γιαλιά.

Το καλοκαίρι συλλαμβάνονται δύο Τούρκοι αγωνιστές ανοιχτά της Χίου την ώρα που μετέφεραν οπλισμό προς την Τουρκία. Ακολουθούν μαζικές εισβολές σε σπίτια καθώς και στα γραφεία της Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν. Προσάγονται και συλλαμβάνονται αρκετοί πολιτικοί πρόσφυγες, τους οποίους συνδέουν με την υπόθεση της Χίου.

Στις 10/2/2014 η αντιτρομοκρατική συλλαμβάνει 4 αγωνιστές μετά από έρευνα σε διαμέρισμα στο Γκύζη, όπου βρέθηκαν όπλα και εκρηκτικά.

Το καλοκαίρι του 2014 συλλαμβάνονται ακόμα τρία μέλη της Επιτροπής Αλληλεγγύης με την κατηγορία της συλλογής πληροφοριών και την οικονομικής υποστήριξης του DHKPC. Για πρώτη φορά ενεργοποιείται η παρ. 6 του «αντιτρομοκρατικού» νόμου 187 Α που στοχεύει στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και των συντροφικών σχέσεων.

Το τελευταίο επεισόδιο σε αυτήν την κατασταλτική φρενίτιδα του ελληνικού κράτους απέναντι στους Τούρκους αγωνιστές ήταν το δώρο που έκαναν στον Ερντογάν παραμονές της επίσκεψής του στην Ελλάδα συλλαμβάνοντας 9 Τούρκους πολιτικούς πρόσφυγες μετά από εφόδους σε τρία σπίτια στις 28/11/2017. Οι συλληφθέντες κακοποιήθηκαν βάναυσα, τόσο κατά την σύλληψή τους, την παραμονή τους στην ΓΑΔΑ ακόμα και μέσα στα δικαστήρια της σχολής Ευελπίδων. Ενώ, μετά την προφυλάκισή τους σε μια άκρως εκδικητική κίνηση, καθώς και σε μια προσπάθεια απομόνωσής τους από το κίνημα αλληλεγγύης και τους δικηγόρους τους, τους διασκορπίζουν σε οχτώ φυλακές από την μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη.

Σ.Κ.

Ενημερώσεις από δίκες – Δεκέμβριος 2017

ΕΦΕΤΕΙΟ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΣΠΦ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΣΥΝΤΡΌΦΩΝ

Στις 20 Απρίλη ξεκίνησε το εφετείο των υποθέσεων της ΣΠΦ και άλλων αναρχικών συντρόφων. 22 αναρχικοί σύντροφοι βρέθηκαν στα έδρανα του δικαστηρίου, αφού δικάζονται όλα τα πρωτόδικα δικαστήρια που έχουν γίνει για την υπόθεση του Χαλανδρίου τα οποία είναι από μόνα τους τρία. Δικάζονται οι συλλήψεις στη Νέα Σμύρνη τον Δεκέμβρη του 2010, η υπόθεση των δεμάτων βομβών, οι συλλήψεις των πέντε μελών της ΣΠΦ τον Μάρτη του 2011 στον Βόλο, η συμπλοκή στην Πεύκη και οι συλλήψεις για τη ληστεία στον Βελβεντό Κοζάνης.

Στο εφετείο αυτή την περίοδο έχει ξεκινήσει να εξετάζεται η συμπλοκή στην Πεύκη. Πρωτόδικά είχε καταδικαστεί ο σύντροφος Θ. Μαυρόπουλος σε κάθειρξη 27 ετών και 8 μηνών (κατά συγχώνευση 25 χρόνια) και ο σύντροφος Γ. Μιχαηλίδης σε 13 χρόνια.

 

ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ

Αυτήν την περίοδο είναι σε εξέλιξη δίκες που αφορούν την δράση του Επαναστατικού Αγώνα. Πιο συγκεκριμένα:1) Στις 5 Μαΐου ξεκίνησε η δίκη που αφορά την βομβιστική επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος όπου κατηγορούμενη είναι η Π. Ρούπα μέλος του ΕΑ

2) Τη Δευτέρα 2/10 ξεκίνησε το εφετείο της 2ης δίκης του Επαναστατικού Αγώνα (βομβιστική επίθεση στην τράπεζα της Ελλάδος – απαλλοτριώσεις τραπεζών – συμπλοκή στο Μοναστηράκι). Κατηγορούμενοι είναι τα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα Νίκος Μαζιώτης και Πόλα Ρούπα και οι σύντροφοι Αντώνης Σταμπούλος και Γιώργος Πετρακάκος.

Οι συνεδριάσεις αυτών των δικαστηρίων έχουν σταματήσει επειδή οι σύντροφοι Ν. Μαζιώτης και Π. Ρούπα έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας από τις 11 Νοεμβρίου.

ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΩΝ ΣΚΟΥΡΙΩΝ

Αναβολή πήρε η δίκη των κατηγορουμένων για την επίθεση στο εργοτάξιο της ελληνικός χρυσός για την 1η Οκτώβρη 2018, λόγω σοβαρού προβλήματος υγείας ενός από τους κατηγορούμενους. Στη δίκη παραπέμπονται 21 κάτοικοι με κατηγορίες για συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης, κατοχή εκρηκτικών κ.α. με σαθρό κατηγορητήριο βασιζόμενο στο κλασικό πια όπλο καταστολής, το περιβόητο DNA. Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει το ξεχείλωμα του νόμου περί «εγκληματικής» οργάνωσης, ο οποίος εντάσσεται σε ευρεία κλίμακα πια, με ελλειπή στοιχεία με ξεκάθαρο προσανατολισμό εκφοβισμού μίας ολόκληρης πληθυσμιακής ομάδας, η οποία αφενός αγωνίζεται ξεπερνώντας τα όρια της αστικής νομιμότητας και αφετέρου σε κατοίκους που μάχονται ενάντια στη λεηλασία του τόπου τους, του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων.

ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ ΤΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ «ΦΙΛΩΤΑ»

Στις 23 Νοεμβρίου ολοκληρώθηκε στις δικαστικές αίθουσες των φυλακών Κορυδαλλού η εκδίκαση σε δεύτερο βαθμό για τις απαλλοτριώσεις στον Φιλώτα, στην οποία δικάζονταν οι σύντροφοι: Γ. Μιχαηλίδης, Α. Ντάλιος, Δ. Πολίτης, Γ. Σαραφούδης και Φ. Χαρίσης. Οι ποινές τους διαμορφώθηκαν ως εξής: Γ. Σαραφούδης 6 χρόνια από 8 χρόνια που είχε καταδικαστεί πρωτόδικα, Α. Ντάλιος και Φ. Χαρίσης 3,5 χρόνια, χωρίς να σημειωθεί κάποια μεταβολή από την αρχική ποινή και οι Γ. Μιχαηλίδης- Δ. Πολίτης αθωώθηκαν ενώ αρχικά είχαν καταδικαστεί σε 11 χρόνια.